Historia urody

Georges Vigarello (ur. 1941) od kilku dziesiątek lat realizuje swój zamysł "kulturowej historii ciała". Opisawszy je od strony zdrowia ("Historia zdrowia i choroby", Warszawa 2011), czystości i brudu, szczupłości i otyłości, a nawet prześladowania ("Historia gwałtu", Warszawa 2010), przygląda mu się teraz jako upiększanemu. Tytułowa "uroda" oznacza tu kanon piękna ciała odzianego. Autor śledzi przemiany w tej mierze od renesansu po dziś. Nie jest to oczywiście prosta historia ubioru, lecz intelektualna historia filozofii upiększania. Kanon tego, "co podoba się w ciele" (twarz, talia, biust, biodra), zależy oczywiście od ogólnej koncepcji ciała i jego miejsca w świecie. Także tu linia biegnie od recepcji urody "objawionej" przez oświeceniowe "doświadczenia" po współczesną kreatywność tworzącą kanon urody dla niej samej: człowiek jako dzieło Boże, jako mechanizm, jako zdrowy organizm wreszcie. To zarazem linia ciągnącego się przez stulecia sporu o doskonałość, którego historyczne rozstrzygnięcia tak nas dziś zaskakują, a czasem nawet przerażają. O tym wszystkim z kunsztem typowym dla francuskich historyków życia codziennego pisze w "Historii urody" Georges Vigarello.