Doświadczyłem na sobie samym terapeutycznej roli nadziei. Jest rzeczą znaną, że pozytywne nastawienie człowieka pełni bardzo istotną rolę w zmaganiu z chorobą, w przezwyciężaniu jej skutków i powrocie do zdrowia. Brak duchowej motywacji, zniechęcenie i utrata wiary pozbawiają organizm odporności. Zły stan ducha odbija się negatywnie na mobilizacji sił witalnych. Stres i przygnębienie podkopują w dużej mierze zdolność ciała do walki z chorobą...
Był czas, gdy pisałem książki pełne uczonych przypisów, odniesień do źródeł i wypowiedzi mądrych ludzi. Przyszedł czas pisania bez oznak erudycji. Ta książka wyrosła z prostych zamyśleń nad terapeutyczną siłą nadziei. Przynagliły mnie do tego dni i godziny spędzone wskutek choroby nwotworowej w klinice, w przychodniach i poczekalniach. Zobaczyłem na włsne oczy jak wielu ludzi tam przebywa każdego dnia. Przyglądałem się ich twarzom. Jakże często przygnębienie wyzierało z przygaszonych oczu!...
Dlatego właśnie rozważania zawarte w tej książce... mają charakter osobistej refleksji... Chcę mówić o tym, co ważne, tak jak mówi zatroskany człowiek do drugiego człowieka... piszę więc o nadziei, która leczy, podnosi na duchu, wyzwala energię i chęć do życia pomimo wszelkich trudności i przeszkód na ludzkich drogach...
ze wstępu
